Ο συνδετικός κρίκος όλων των παραπάνω είναι η Συστημική Σκέψη. Σύμφωνα με αυτή, ένα σύμπτωμα (όπως το ανεξέλεγκτο άγχος, μια κρίση πανικού ή ένα αίσθημα τέλματος) σπάνια αποτελεί αποκλειστικά «ατομικό» ζήτημα. Συνήθως, λειτουργεί ως αντίδραση σε μια δυσλειτουργία στα δίκτυα όπου ανήκεις: στην οικογένεια, στη συντροφική σχέση ή στον εργασιακό χώρο. Το σύμπτωμα έχει σκοπό, έρχεται για να προειδοποιήσει ότι κάτι στις αλληλεπιδράσεις σου χρειάζεται αναθεώρηση.

Στην θεραπευτική διαδικασία, το πρόβλημα δεν απομονώνεται από την υπόλοιπη ζωή . Εξετάζονται οι ρόλοι που κάποιος έχει αναλάβει, οι άγραφοι κανόνες των σχέσεών  και οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι συμπεριφοράς που δεν εξυπηρετούν πια.

Η μεθοδος που ακολουθείται ειναι ο θεραπευτικός διαλογος τον οποιο συνθέτουν απο κοινού θεραπευτης και θεραπευόμενο ατομο, ή θεραπευτική ομάδα, αυτη η μεθοδος έχει ως στόχο να παράξει μια σχέση συνεργασίας που θεραπευει και μεγαλώνει την αυτονομία του ατόμου.

Σκοπός της θεραπείας δεν είναι η επιφανειακή εξάλειψη της δυσκολίας, αλλά η αποκρυπτογράφηση του μηνύματός της και η θεραπευτική αλλαγή.  Η αλλαγή αυτη οδηγει σε επαναπροσδιορίσμο της θέσης, σε νέους τρόπους σύνδεσης με τους άλλους και, τελικά, στην αναζήτηση του Ευ ζην.