Τι είναι; 

Οι διατροφικές διαταραχές (όπως η ψυχογενής ανορεξία, η βουλιμία ή η διαταραχή υπερφαγίας) δεν αφορούν απλώς το φαγητό. Αφορούν μια εξαιρετικά περίπλοκη σχέση με το σώμα και την τροφή, η οποία χρησιμοποιείται ως μηχανισμός διαχείρισης βαθύτερων συναισθηματικών κενών και ψυχικού πόνου.

Πότε εμφανίζεται και ποια είναι τα συμπτώματα; 

Πυροδοτούνται συχνά από την ανάγκη ελέγχου μέσα σε ένα χαοτικό ή πιεστικό περιβάλλον, από κοινωνικά στερεότυπα, ή από συστημικές οικογενειακές δυναμικές. Τα συμπτώματα αφορούν την υπεραπασχόληση με το βάρος, τις ακραίες διακυμάνσεις στην πρόσληψη τροφής (υπερφαγικά επεισόδια ή αυστηρός περιορισμός) και το έντονο αίσθημα ενοχής και ντροπής.

Η κρίσιμη διαφορά:

Μια κλασική «δίαιτα» ή η περιστασιακή συναισθηματική υπερφαγία διαφέρουν από τη διατροφική διαταραχή. Η διαταραχή γίνεται κομμάτι της ταυτότητας του ατόμου, καταλαμβάνει τον περισσότερο νοητικό του χώρο μέσα στη μέρα και αποδιοργανώνει πλήρως την καθημερινή και κοινωνική του ζωή.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση:

Προσεγγίζουμε τη δυσκολία με απόλυτη ενσυναίσθηση. Απομακρύνουμε την εστίαση από την ίδια την τροφή και εξετάζουμε το τι εξυπηρετεί αυτή η συμπεριφορά στο ευρύτερο σύστημα. Αποτελεί μια ανάγκη για προσοχή; Είναι ένας τρόπος ανάκτησης του ελέγχου; Δουλεύουμε για την αποσύνδεση της προσωπικής αξίας από την εικόνα του σώματος.

Προτάσεις βελτίωσης

• Αφαίρεση ταμπελών: Η σταδιακή εγκατάλειψη του διαχωρισμού των τροφών σε «καλές» και «κακές», καθώς η ηθικοποίηση του φαγητού τείνει να αυξάνει τις ενοχές.

• Αυτοσυμπόνια: Η συνειδητή παρατήρηση του εσωτερικού διαλόγου σχετικά με τη σωματική εικόνα. Μια χρήσιμη κατεύθυνση είναι η αντιμετώπιση του εαυτού με την ίδια φροντίδα και κατανόηση που θα προσφερόταν σε ένα αγαπημένο πρόσωπο.